Zehir iyice işlemiş olsa-da kurtulabilirsin. Seni her taraftan dolamış bu yaşama egoları, yaşama biçimin… yaşama dönüşümünü engellemek için yaşamının kâr güden mimarları tarafından sürekli yeni şeyler (bağımlılıklar) çıkarılmakta ve senin onları kullanmanı sağlayarak bir düğüm daha atılması sağlanmaktadır.
iyi bak hayatına senin için gerekli olmayan ne kadar çok ayrıntı var? O ayrıntılara sahip olabilmek için ne kadar zaman istemediğin, seni ailenden uzak tutan, sevdiklerinden alıkoyan yapma-yaratıcı bir işle meşguldün? Ve meşguliyetini harcadığın o yerde kaç defa aşağılandın, kaç azar işittin? Ve tekrar dön bak…
No:5
Uçuşan kuşlara bakmıyoruz, gözümüz mü yok? Göremiyor muyuz yaşayan doğayı? Bu bencilik, ben, biz, merkezcilik, bu türcülük, cinsçilik, bu devletçilik, bu fanatizm, bu dincilik ve dilcilik değil mi akan kanın kaynağı? Nerede koptuk yaşamdan, neresine layık gördük kendimizi hayatın? Daha ne kadar bölüneceğiz, hiçe saydığımız doğanın, mülk edindiğimiz şu toprağın bir parçası değil miyiz?
No:6
Kendimize inşa ettiğimiz bu zindanlar? Tamam diyelim ki kendimizi aşağıladık, utandık ve ceza verdik bir ömür boyu bu zindanlarda yaşamaya, peki bizden sonra geleceklerin tek suçu bizim üzerimizden mi gelmeleri dünyaya? Her gün…
No:7
İçimize işlemiş korkular kendimize doğru atacağımız her yolu kaplamış, insan olmanın tüm farklılıklarına inat, birleştirici onuruna gitmemizi, onların din kitaplarıyla, idealleriyle, yapma bilinçleriyle kısırlaştırırken, henüz farkındalık zamanının bilinç yollarına ulaştığı ilk anımızda, eğitim kurumlarında ustaca törpüleniyoruz.
No:8
Bu yalancı acıların örttüğü ve kapatılamayacak kadar derin yaralarımız var bizim. Bunu tanrı ile örtüp yarayı biraz daha kanatıyorlar. Kanımıza işlenen bu (tanrı) ve benzeri uyuşturucularla bizi kendimizi deşerek mutlu olan atıklar haline getirdiler, getiriyorlar.
Canberk Apiş
